Auteur
Verschenen titels
|
|
Frank van Rijn
Frank van Rijn heeft eindelijk een eigen site!
www.frankvanrijn.nl
Frank van Rijn (21-4-1948) werd geboren in Zuid-Holland en verhuisde zijn levenlang mee in het kielzog van zijn vader, Willem van Rijn, chef-staf van de Nederlandse krijgsmacht. Zo belandde hij in diverse plaatsen in
Nederland en Frankrijk. Zijn schoolleven speelde zich in diverse landen af.
De middelbare school doorliep Frank van Rijn in Nederland. Achtereenvolgens UTS, HTS en TH Delft waar hij elektrotechniek studeerde. Na zijn studie gaf Van Rijn enkele jaren les, maar al gauw trok het avontuur van de fiets meer dan het leraarschap.
Ruim 25 jaar ondeneemt hij fietstochten naar alle uithoeken van de wereld, bij voorkeur over ongebaande wegen en geheel en al self supporting. Inmiddels heeft hij 10 keer de aarde gerond! Met een scherp oog voor details heeft hij in de afgelopen jaren een aantal van zijn reizen opgetekend in een zevental boeken, waarvan de laatste zes, inclusief Revanche in de Andes, door Uitgeverij Elmar werden uitgebracht.
Frank van Rijn, een man die gedijt bij een temperatuur van 35° en hoger, woont in het Drentse Doldersum, verzorgt tal van lezingen en mag zich verheugen in een grote belangstelling. Lezingen voor een publiek van duizend mensen en meer vormen geen uitzondering voor deze sober levende man die zijn publiek weet te boeien en met zijn droge humor telkens in staat is grote
hilariteit teweeg te brengen.
Frank van Rijn is een van de weinige auteurs die het woord manuscript op zijn juiste waarde weet te schatten. Zijn handgeschreven kopij is in deze tijd bijna een curiosum en sluit naadloos aan bij deze avontuurlijke reiziger, die zich menigmaal een weg moest eten langs de schimmelplekken die zijn wekenoude brood vertoonde. Een kluizenaar? Nee, maar wel iemand met een groot hart voor de mens en de natuur, getuige zijn vele bijdragen aan projecten van de Lepra Stichting, maar ook een man die de ontwikkelingen in
de wereld op de voet volgt.
Afgezien van zijn passie voor de fiets als transportmiddel is Van Rijn een kenner van klassieke muziek en een begenadigd schaker.
Voor lezingen kunt u het beste contact opnemen met de Stichting Schrijversschool en Samenleving tel. 020 623 4923 info@sss.nl
Interview Volkskrant Traject
'Ik had nog een boek kunnen schrijven'
Op de Afsluitdijk, bij de nadering van Friesland, spatten mooie, volle regendruppels kapot op de voorruit. De ruitenwissers doen de rest. Zo'n bui kan niet lang genoeg duren voor wie op bezoek gaat bij de schrijver-superfietser Frank van Rijn.
Hij heeft inmiddels vierhonderdduizend kilometer aan reizen in de benen. Dat maakt sommige gasten huiverig voor zijn steevaste voorstel om samen een stukje te fietsen. Behalve als het regent. Dan wil hij niet. Water is er in zijn visie om te drinken en te wassen: jezelf en je kleren.
'Over regen kan ik overdreven zielig doen', zegt hij, vanonder het uitspringende dak van zijn bungalowtje in het Drentse Doldersum, waar de wolken hem plagen. Ze houden het droog. Soms is de warmte van de zon voelbaar en dan weer heerst een grijze dreiging boven het huisje, een onderkomen dat zijn geest meer in beslag neemt dan hem lief is.
Minuscuul is het. Binnen staat een oud, veel te klein bureau. Eigenlijk is alles te klein, voor iemand van ongeveer één meter negentig. Het huis bevalt hem al lang niet meer. Maar het idee dat hij het moet verkopen en iets anders moet vinden, blokkeert hem. Want nóóit kan hij een beslissing nemen, zegt hij, in dit geval over de koop van een groter huis.
Hij heeft er een gekocht, maar het was snel weer verkocht, omdat hij altijd vreest de verkeerde beslissing te hebben genomen, zowel thuis als onderweg. Tegelijk is hij geërgerd dat hij weer is aangewezen op het oude bouwsel.
In allerlei alternatieven heeft hij tijd gestoken, bijvoorbeeld in de koop van een huis in Frankrijk, waarvan hij uiteindelijk afzag. Te ver weg. Nog meer tijd ging op aan sloop- en nieuwbouwplannen voor zijn bestaande huis, maar hij is er van overtuigd dat als hij (nu 54) op zijn tachtigste stopt met schrijven, zo'n huis minder opbrengt dan hij nodig heeft voor zijn oude dag.
Het broeden en twijfelen vreet tijd. De lezers merken het niet aan zijn productie. Revanche in de Andes is vorige week vrijdag uitgekomen. Het is een herziene uitgave van twee eerdere boeken over Zuid-Amerika. Op zijn derde fietsreis op het continent kon hij afrekenen met zijn hardnekkige twijfel. Rechtdoor of rechtsaf? Of erger: rechtdoor, rechtsaf of linksaf?
Onder het afdak van zijn Drentse huisje onderstreept hij met armgebaren zijn dilemma. 'In de tijd die ik heb besteed aan allerlei plannen, had ik nog een boek kunnen schrijven.' Hij heeft er acht geschreven, de vernieuwde versies niet meegerekend. Totale oplage ongeveer 54 duizend. Maar van zijn reis door Namibië is pas tweeënhalf vel geschreven in zijn bijna onleesbare handschrift. Hoewel dat ook komt door het werk aan De Poort van de Maan. Dat verschijnt half oktober. Het is een bundel van deels eerder verschenen verhalen.
Toch wordt het een uitschieter. Van Rijn is het pad van de fictie ingeslagen. Hij heeft een nieuw, surrealistisch verhaal geschreven over een fietser die tegen advies van een oude indiaan in, de antieke Puerta de la Luna in Bolivia door gaat. Het verhaal appelleert aan de sluimerende angsten van elke individuele reiziger. Hitte en vervreemding wasemen van de pagina's.
Het zal tegenstrijdige reacties oproepen. Van de vrienden die zijn manuscripten lezen is een minderheid tegen publicatie van dit verhaal, uitgesproken tegen. Anderen vinden het een meeslepend verhaal.
Maar het idee dat hij meer had moeten schrijven, knaagt. Natuurlijk is er het onverwachte plezier dat de Drentse kluizenaar ('hoewel ik zeker niet mensenschuw ben') heeft gehad aan een India-trip die Pol van Mill van SNP organiseerde voor zeventien fietsers. Toen bekend werd dat Van Rijn meeging, was de reis meteen uitverkocht.
Van Rijn betitelt zichzelf als 'tweede reisleider' en 'iemand die banden kan plakken'. Hij gaat mee op de twee volgende reizen, naar Zuid- Amerika en naar Zuid-Afrika. Voor SNP is het een garantie dat beide tours razendsnel zullen zijn volgeboekt. Van Rijn protesteert nauwelijks tegen de betiteling 'lokeend'.
Tegen de avond breekt de zon door boven zijn huisje. Van Rijn enthousiast: 'Blijf eten, dan fietsen we vanavond nog een stukje.' Dat kan niet, omdat de interviewer diezelfde avond thuis nog kinderen moet voorlezen. Van Rijn quasi-serieus: 'Toch wel uit mijn boeken?'
Theo Nijenhuis
|